Ik ben een HSP met ADHD-achtige trekken oftwel de HSP-HSS. Mensen ervaren mij wel eens als te veel. Te veel? Nou, gewoon dat ik te aanwezig ben en te veel klets. Mensen verwijten me dan dat ik niet luister. En weet je, soms hebben ze gelijk, dan praat ik enorm enthousiast, want enthousiast is my middle name  Ik praat dus veel en snel en struikel dan bijna over mijn eigen woorden, omdat ik sneller denk dan ik praat. Tja, en als je me laat praten, ratel ik zo een uur weg. Dan ben ik net zo’n op hol geslagen puppy als niemand met onderbreekt. Maar goed ik vertel nu eenmaal heel graag. Op zich is daar niks mis mee, totdat anderen aangeven “Hé Kristel, soms hè, dan kom ik er gewoon niet tussen bij jou” en dan zeg ik “Ja, dat kan ik me wel voorstellen hoor, maar geef het dan gewoon aan” en niet subtiel, maar gewoon heel duidelijk.

Dat is waar het vaak misgaat, het is niet duidelijk genoeg, waardoor ik maar blijf doorpraten, niet in de gaten heb dat de ander is afgehaakt, omdat ik zo in mijn verhaal zit. Wat ze dus ervaren is dat er dan geen tweerichtingsverkeer mogelijk is en het een soort monoloog wordt. Rete irritant natuurlijk en ook nooit mijn bedoeling, want ik wil zo graag rekening houden met anderen. Lekker tegenstrijdig dus, maar soms ben ik me er gewoon niet van bewust.  En eerlijk? Vroeger werd ik dan echt boos of voelde ik me gekwetst, omdat ik dacht dat iemand me dan niet interessant vond. Ik voelde me dan keihard afgewezen.

Wie is verantwoordelijk voor een goed gesprek?

Aan de andere kant ben ik me er tegenwoordig ook van bewust dat het niet alleen mijn verantwoordelijkheid is of een gesprek fijn is of niet. Waar twee mensen een gesprek voeren, zijn er twee mensen verantwoordelijk voor de kwaliteit van het gesprek. Daar wil ik mee zeggen dat als jij de ander bewust of onbewust geen ruimte geeft, die ander ook gewoon ruimte kan pakken. Jij en die ander zijn zelf verantwoordelijk of het gesprek een monoloog wordt of niet. En soms kan de een meer ruimte innemen en soms de ander. Dat is ook helemaal prima. Als het dus niet in balans is en de ander ervaart jou als te veel dan moet die ander dat gewoon aangeven. Of als jij degene bent die er vaak niet tussen komt, wat natuurlijk ook kan. Neem dan zelf je ruimte in en verwijt de ander niet dat je geen ruimte krijgt. Ruimte innemen is namelijk je eigen verantwoordelijkheid.

Neem juist genoeg ruimte in

Zelf heb ik het natuurlijk ook andersom, dat ik iemand tref die enorm veel praat en waar ik zelfs geen speld tussen krijg. Ja, echt die bestaan  En op mijn beurt, erger ik me hier ook echt enorm aan hoor, tenminste als het te lang duurt. En als het interessante verhalen zijn kan zelfs ik lang luisteren. Maar niet als het een verhaal is wat ik al duizend keer heb gehoord en me eigenlijk niet meer interesseert. Het mooie aan irritatie is dat het jou duidelijk maakt, waar jij zelf nog aan kunt werken. De ander is namelijk altijd je spiegel voor wat je zelf ook doet of wat je graag zou willen doen.We krijgen dus allemaal lessen om onze ruimte in te nemen. En ruimte innemen is niet altijd makkelijk, vooral niet voor een HSP, omdat die zoveel rekening houdt met anderen en alles voelt wat de ander voelt. Hierin mogen we dus meer ruimte innemen, letterlijk ruimte claimen.

Twee manieren om te zorgen dat een gesprek geen energie kost

Wat ik dan dus tegenwoordig doe: ik zeg er gewoon wat van. Dat doe ik óf serieus óf grappig. Het ligt eraan in wat voor bui ik zelf ben. De serieuze manier, manier 1, is iets in deze trant: “Luister lieverd, je bent nu al een hele poos aan het woord en ik merk dat ik er niet tussen kom en daardoor afhaak van je verhaal wat enorm interessant is, maar ik merk dat continu luisteren gewoon niet mogelijk is voor mijn brein.” Of manier 2, de grappige manier. Ik zeg dan “Stop, stop, stop, (met een lach) haal ff adem en vertel even rustig verder…”  mits het interessant is natuurlijk, anders zeg ik dat ik ook graag iets wil vertellen en ik HSP ben en dus snel overprikkeld raak  Oh sorry, wel een beetje een excuus, maar het werkt wel en je geeft in ieder geval een grens aan. Heel belangrijk.

Angst voor de reactie als je zelf grenzen aangeeft

Tja, en dan is er nog de angst dat de ander misschien wel boos of gekwetst is als je iets zegt. Dat wil je natuurlijk niet, maar eerlijk? Dat is eigenlijk helemaal niet jouw probleem. Dus ik zou zeggen: Maak er dan ook niet jouw probleem van. Je kunt gevoel van de ander niet sturen namelijk, maar alleen accepteren. Door dit zo te doen, geef je meteen ook je grenzen aan. Sinds ik dit doe en mensen dit ook bij mij doen, heb ik altijd fijne gesprekken. Geen gesprekken meer die me leegzuigen of waarin de een of de ander geen ruimte krijgt. Geen gesprekken meer waarin ik niet mezelf kan zijn en als teveel wordt ervaren. De boodschap: Luister goed naar de ander en als je ergens niet genoeg ruimte krijgt, neem deze dan gewoon, maar blijf vooral jezelf!

Herken je dit en heb jij er wel eens last van, laat wat van je horen in de comments

Bron: https://www.nieuwetijdskind.com/word-jij-als-hsp-of-adhd-er-vaak-als-teveel-ervaren/ door Kristel van Lieshout

Share This