Constructief zeuren of ‘gewoon’ zeuren?

Je kan tegenwoordig niks meer zeggen of doen of mensen voelen zich al aangevallen. Zo jammer, gelukkig ken ik het mechanisme, maar irritant vind ik het wel. Als iets je raakt dan wil dat dus zeggen dat er iets in jou zit wat gezien wil worden, meestal iets wat al heel oud is en steeds is weggestopt. Het wordt dan opnieuw getriggerd. Bij mij is dat een teken dat mensen over mijn grenzen gaan en ik dus mijn grenzen wat strakker mag stellen. In dit geval ook door er eens over te schrijven en te vertellen dat ik het irritant vind en ik me dus aangevallen voel over hoe ik iets doe. Dat ik iets weer anders moet doen of anders moet zeggen. Als een klein kind wordt ik even op de vingers getikt op iets wat ik schreef.

Nu ben ik enorm allergisch voor mensen die vanalles van anderen vinden, maar nooit in hun eigen koker kijken en maar wat roepen. Mensen die anderen op hun ‘fouten’ willen wijzen. Dus beware over wat je vindt en roept. Eerst nadenken mag ook gewoon, voordat je wat commentaar ergens onder smijt. Nu ben ik niet vies van een discussie, maar alleen als het ergens heen leidt. Niet discussieren om het discussieren zeg maar.

Op mijn vingers getikt

Hier zou ik normaal gesproken niet over schrijven, want het is eigenlijk de moeite niet waard. En omdat ik dan bang ben voor de reacties en oordelen die ik daar dan weer over krijg. Maar ach die neem ik maar gewoon zoals ze komen, want ik kies heel bewust om deze blog te schrijven. Nou ik kreeg dus een reactie van een vrouw die zegt dat ik geïrriteerd ben en oordeel in mijn post op social media. Dit om het feit  dat ik uit wat ik voel en schrijf over dat zeurende mensen me irriteren en ze zich beter kunnen richten op waar ze WEL blij van worden. Waarop zij commentaar gaf dat het iets zegt over mij en niet over de ander. Tja duh ik studeer al jaren psychosociale begeleiding en weet dit zelf ook wel, maar ze vond dat ze me er even op moest wijzen. Als een juf die haar kleuter op de vingers tikt.

Uh ja dat klopt inderdaad helemaal juf, maar waar deze mevrouw mij om veroordeelt is precies hetgeen ze bij mij nu doet. Snap je de paradox, Ze irriteert zich namelijk aan mijn ietwat duidelijke bericht en kon het niet laten zich hierover te uiten en mij er even op te wijzen dat het probleem bij mij ligt. Nu ben ik zelf coach en de les die ze mij wil geven, geeft ze ook meteen even aan zichzelf. Iets wat ik nu ook doe natuurlijk, want alles wat anderen bij mij doen is een weerspiegeling van wat ik zelf doe…snap je me nog 😉 Dus als jij zegt “Hey, Kristel jij oordeelt”, dan ben je zelf aan het oordelen over mij en doe je dus precies dat wat je zelf kennelijk zo vervelend vindt als anderen dat bij jou doen.

Sh*t daar gaat mijn flow

Nou ik had dus een post geschreven over dat mensen eens moeten ophouden met zo te zeuren over onbelangrijke zaken. Of in ieder geval niet mij daarmee moeten lastig vallen. Ik ben namelijk van mening dat het je positieve flow onderbreekt door deze negatieve energie..uhhh ja ja dat doe ik nu ook ik weet het, maar er zit wel een les in en dat zit in “normaal” zeuren niet. Dus dit is constructief zeuren 😉 nieuw woord erbij voor de dikke Van Dale.

Kijk als iemand echt ergens mee zit is het wat anders. Dan zal ik luisteren, vragen stellen en zelf advies geven als dat nodig is. Kijk en als ze daar vervolgens niks mee doen, omdat ze niet willen, niet kunnen of weet ik veel waarom, maar er dan wel weer opnieuw over gaan zeuren tegen mij. Tja dan word ik dat op een gegeven moment zat. Steeds hetzelfde doen en een andere uitkomst verwachten, daar heb je niks aan. Dus als je niks veranderd aan je situatie en vervolgens erover blijft zeuren ja dan ben ik er klaar mee na een paar keer. Ja sorry dan gaan mijn luiken ook even dicht. Dan ben ik even niet thuis. Is dat heel gek?

Wijst je vinger naar jou of naar mij?

Ik wil gewoon lekkere positieve mensen om me heen en niet steeds dat gezeur om niks. Is dat dan teveel gevraagd? Nou kennelijk voor sommige wel. Maar goed ik zal ophouden met zeuren, want anders wordt er straks weer gezeurd over dat ik niks over zeuren mag schrijven en dat ik zeur over het zeuren. Mensen hebben overal een oordeel over. Ik ook hoor en omdat ik die uit via social media of mijn website, maak ik het een en ander los en laat dat nou ook juist ook de bedoeling zijn. Ik zet mensen graag aan het denken. Als ze zich dan aangevallen of gekwetst voelen, ja sorry daar kan ik dan ook niet zoveel aan doen. Belangrijk is dat iedereen verantwoording neemt over hun eigen emoties en gevoelens.

Als ik me gekwetst of geraakt voel, ga ik ook niet anderen beschuldigen, hooguit zeg ik wat ik ervan vind. Ja oké soms lukt het me ook niet om uit oordelen te blijven en flap ik er ook wat uit wat ik beter niet kan zeggen. Maar goed in negen van de tien gevallen, laat het eerst maar even landen en ga dan te rade bij mezelf en wat er nou in mij gebeurd. Ik wijs niet gelijk met het vingertje naar anderen, want dat heeft helemaal geen zin. Ik kijk altijd wat kan IK zelf doen. 100% verantwoordelijkheid nemen, noemen ze dat. Dus dat is dan ook gelijk de les die je eruit kan trekken dus best constructief toch deze blog over zeuren?

Ik ben benieuwd wat jij van deze blog vindt 🙂 Laat het me weten in de reacties!

Share This